Ale po co dzwonisz ?

Poznałyśmy się w poprzedniej  pracy. Słowaczka,  dużo młodsza,  okazało się, że jej mama jest raptem rok starsza ode mnie. Marcelina bardzo słabo znała angielski, bała się pytać o wszystko. Prosiła mnie o pomoc w dzwonieniu do agencji, gdzie pracowała Polka, ale zawsze telefon mogła odebrać Irlandka i wtedy jest problem bo ciężko się dogadać.  Kilka razy dzwoniłam w jej sprawie, z jej telefonu prosząc do telefonu polską pracownicę w agencji.
Wielokrotnie dawałam jej namiar na inną pracę, gdzie nie trzeba znać dobrze angielskiego.
Jeśli miała jakieś problemy potrafiła wysyłać do mnie sms-y w bardzo błahych sprawach bardzo późnym wieczorem. Nie przyjaźniłyśmy się, po prostu była znajomą z pracy.
Znajomej mąż pracował w sieci fast food gdzie jest menadżerem i minimalna znajomość angielskiego Marceliny była wystarczająca żeby tam pracować, wiedziałam, że dziewczyna nie poradzi sobie sama, więc chcąc nie chcąc nagabywana przez nią byłam pośrednikiem w załatwianiu tej pracy. Odpisywałam na dziesiątki sms-ów z pytaniem "ile będą mi płacić za godzinę, czy na pewno to nie problem że nie znam angielskiego, jak daleko będę dojeżdżała do pracy". Stanęło na tym, że w końcu odpuściła bo znalazła chwilowo coś innego. W międzyczasie, ja zaczęłam pracować w obecnym miejscu i oczywiście Marcelina bardzo chciała też tu pracować.
Podałam jej namiary do agencji, zapytała czy mogę z nią tam pojechać, ale niestety nie miałam na to czasu, powiedziałam jak wyglądała moja rozmowa kwalifikacyjna w ubiegłym roku, że musi znać angielski na tyle, żeby o sobie coś powiedzieć i odpowiedzieć na kilka standardowych pytań, że musi przejść krótki test komputerowy. Zapytała, czy mogę zadzwonić tam i spytać, czy zapisanie się do agencji i zdanie testu jest jednoznaczne z przyjęciem Jej do pracy - odmówiłam, bo przecież pracowałam w tym miejscu od kilku miesięcy i nie będę zadawała idiotycznych, oczywistych (dla mnie pytań).
Codziennie przez kilka dni otrzymywałam kilkanaście sms-ów o pracę, czy jest pewna (przecież tam pracowałam), ile jadę do niej, ile zarabiam - oczywiście ciągle nie poszła do agencji bo przeszkodą był brak wystarczającej znajomości języka.
Marcelina okazała się jednak bardzo sprytna, bo mimo wszystko postanowiła wykorzystać kogoś innego, jak się okazało owszem pojechała tam, ale umówiła ją koleżanka, która oczywiście pojechała z nią i UWAGA robiła za tłumacza w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej.., była też z nią na teście...
Potem zostałam zasypana kolejnymi sms-ami : dlaczego się do niej nie odzywają skoro była tam, zarejestrowała się i napisała test, jak długo ja czekałam na odpowiedź po rozmowie kwalifikacyjnej, po jakim czasie zaczęłam pracować i na koniec, czy mogę zadzwonić i dowiedzieć się dlaczego nie wołają jej do pracy.. Starałam się mimo wszystko być miła, grzeczna, ale stanowcza.
Marcelina ciągle nie przychodziła do nas do pracy, ale w ubiegłym roku przed Świętami dowiedziałam się, że przychodzi kilka nowych dziewczyn i postanowiłam spytać się Jej czy będzie jedną z nowo zatrudnionych.
Zadzwoniłam, nie odbierała telefonu, chwilę potem napisała do mnie na fejsbuku,  że wyjeżdża do siebie na Słowację na stałe, postanowiłam zadzwonić raz jeszcze bo może nie słyszała jak dzwoniłam. Odpowiedzią na mój nieodebrany telefon była wiadomość "ale po co dzwonisz". Chyba się przesłyszałam???

Potraktowała mnie z buta, potrafiła przez kilka miesięcy być nachalna, namolna, zawracać mi głowę przez 3/4 dnia, a na moje zdziwienie , że tak po prostu wyjeżdża pyta po co ja do niej dzwonię...
Po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu , że nie warto pomagać wszystkim, którzy tego potrzebują.